Kabelbaan naar Les Chaux

Toen we zaterdag hier aankwamen kregen we bij Interhome o.a. de Free Access Card. De Free Access Card geeft recht op gratis toegang tot verschillende bussen ,treinen en kabelbanen.

We waren er al wel achter dat verschillende busdiensten al uit bedrijf waren genomen omdat het seizoen eigenlijk zo ongeveer voorbij is.
Wel is de kabelbaan die vlak langs ons “huis” loopt nog wel in bedrijf.
Deze kabelbaan gaat van het dorpje onder ons, Barboleuse, naar Les Chaux, een berg verder als waar wij zitten.
Vandaag zijn we met die kabelbaan naar boven gegaan, om van daaruit een wandeling te gaan doen.

We zijn daarom vanochtend met de auto naar beneden gereden en hebben vooraan in Barboleuse de auto geparkeerd bij de kabelbaan.

Toen we boven waren hebben we eerst even iets gedronken bij een restaurant. We konden al lekker buiten in het zonnetje zitten. In de zon is het heerlijk. In de schaduw frisjes, mede omdat je zo hoog zit.

Met de wandelkaart erbij hebben we bepaald dat we naar Taveyanne zouden gaan lopen. Een tochtje van zon 45 minuten volgens de borden. Van daaraf zouden we wel verder zien.

Toen we in de buurt kwamen zagen een dorpje liggen van zo’n 20 huisjes. Dit bleek Taveyanne te zijn. Allemaal kleine echte Zwitserse houten alpen huisjes zoals je die op televisie vaak ziet.
Het lag er echt prachtig in een groot dal.

Vervolgens zijn vanaf daar een route richting Gryon te gaan volgen. Dit was nog verder bergaf en ging weer richting waar we in de kabelbaan zijn gestapt. Nog wel zo’n 2 uur lopen.

Halverwege onze tocht terug naar het dal kwamen we een leuk restaurantje tegen waar we nog prima buiten konden zitten met zicht over het dal.

Hier hebben we beiden een pompoensoep gegeten en daarna een salade met paddenstoelen en Rosti gedeeld. Dit was al met al toch een behoorlijke maaltijd. Dat mocht overigens ook wel voor de prijs…

Na een uur was het tijd om weer verder te gaan op onze tocht naar beneden. Het was best nog wel een flink stuk lopen door de dennenbossen naar beneden.

Uiteindelijke kwamen zoals verwacht uit in Barboleuse, vlak bij het beginpunt van de kabelbaan.

Zo rond kwart over vier waren we weer thuis en hebben we nog even op het terras de paarden gevoerd met wat vers gras.

Vanavond verder rustig aan en eens uitdenken wat we dan morgen willen doen.

Koeien in Solalex

Vanochtend waren we al redelijk op tijd wakker. Met name doordat de dekbedden op winterse temperaturen zijn berekend was het behoorlijk warm.

Samen met wat koffie hebben we de folders en kaarten die we hebben nog even bekeken en bepaald wat we nog ongeveer willen gaan doen deze week. (Blijft nog geheim!)

Voor vandaag hadden we ons voorgenomen om in Villars te gaan kijken. Daar waren we gisteren door heen gekomen en het was er best druk. Toen we er eenmaal waren hadden we beiden zoiets van, Tja toch eigenlijk een gewoon dorp. Wat willen we hier eigenlijk zien?

Omdat we er toch waren zijn we hier ook nog maar even langs de supermarkt gegaan. Ook hier viel weer op dat de prijzen erg hoog liggen vergeleken met Nederland. Nadat we de boodschappen in de auto hadden gedaan hebben we toch nog even rondgelopen.
Daarna zijn we naar Gryon gereden om te kunnen tanken.

Daar hebben we vervolgens besloten om naar een panorama punt genaamd Solalex te gaan. Deze zagen we op een kaart gemarkeerd staan. We hadden eigenlijk geen idee wat we daar aan zouden treffen.

Aangezien het erg dichtbij was, waren we er met een kwartiertje al.
Het was eigenlijk een einde van een dal, omgeven door hoge bergen.
De zon scheen volop en overal liepen koeien, los welteverstaan.

Zelfs op weg naar Solalex toe, liepen de koeien al op straat, zoals te zien is op bovenstaande foto vanuit de auto.

Het dal was, zoals gezegd, omgeven door hoge bergen en gaf een soort van knus gevoel… hoe gek dat misschien ook klinkt.

Vooraan waren parkeerplaatsen en er stonden best veel auto’s.
We hebben de auto daar ook ergens neergezet en zijn lopend verder naar het einde van het dal gegaan.
Hoe verder we het dal in liepen hoe meer koeien we zagen en hoe meer koebellen we hoorden.

De koeien waren duidelijk wel mensen gewend want ze graasden rustig verder of lagen lekker te luieren in de zon, ook al liep je er omheen of tussendoor. Daarnaast lieten ze zich gewillig op de foto zetten, netjes in de camera kijkend.

We hebben daarna nog een tijd door het dal en tussen de koeien gezworven, genietend van een heerlijk zonnetje.

Op de weg terug zijn we bij Refuge de Solalex, een restaurantje achter in het dal, even gaan zitten om wat te drinken en een kop soep te eten. Hieronder zie je het restaurant waar we buiten op het terras zaten.

Na afloop daarvan zijn we weer naar de auto gelopen en rustig aan terug gereden naar ons appartement.
Het was een leuk en ontspannend tripje, goed voor een zondag middag.

Eenmaal thuis hebben we nog een paar foto’s gemaakt van de prachtige uitzichten hier rond om ons heen. Deze willen we wel met jullie delen….

Morgen is het de bedoeling om met de lokale kabelbaan naar Les Chaux te gaan. Daar schijnen ook mooie uitzichten te zijn en diverse niet al te zware wandelroutes.

 

Op naar Zwitserland

Om half acht liep de wekker af. Het is tijd om te vertrekken naar onze laatste bestemming van deze vakantie. Nog zes dagen naar Zwitserland.
Na een kop koffie de spullen in de auto gepakt, nog even de laatste spulletjes afgewassen en toen om kwart voor negen vertrokken.

Aangezien het via de tolwegen al zo’n zes uur rijden is, hebben de extra kosten er toch maar voor over. Anders wordt het wel een hele lange dag en hadden we w.s. nog veel eerder moeten vertrekken.

Op de A12 (tolweg) was het opmerkelijk rustig en we konden prima doorrijden. Dat hebben we dan ook gedaan.

Na de middag waren we dichtbij de Zwitserse grens en zijn we via de Grote Sint Bernard pass de grens over gestoken. De tunnel was afgesloten maar we waren achteraf blij dat we die niet hebben genomen. Hieronder zie je ons op weg, nog aan de Italiaanse kant.

Bovenop de pass zijn we nog even gestopt en hebben we even rondgekeken en een paar foto’s gemaakt. Ja die met die gele nummerplaat…dat zijn wij.

Hieronder nog een paar leuke foto’s van waar we net vandaan komen.

En een stuk van de slinger route naar boven die we net hebben afgelegd.

Kort na drie uur waren we bij het kantoor van Interhome. Hier moesten we de sleutel afhalen en kregen we diverse informatie en een soort toeristenkaart waarmee diverse dingen gratis of met korting gebruikt kunnen worden.
Vanaf daar was het nog een klein half uurtje doorrijden naar ons huisje.
Onderweg zijn we nog wel even gestopt in het eerst volgende dorpje. Hier was namelijk een supermarkt en toeristische informatie te verkrijgen.

Met de handen vol kwamen we vervolgens bij het appartement aan.
Wel moesten we met alle bagage nog even een stukje lopen, maar inmiddels hebben we alles binnenshuis.

Vanavond zullen we alle informatie eens een beetje gaan bestuderen. Het is een hele stapel….

Nu eerst maar weer even rustig aan en de hoge bergen voor ons raam bekijken. We zien sneeuw….

The day after

Het is de dag na de wandeling… vrijdag dus.

De dag is begonnen met uitslapen, tenminste tot een uur of tien. Bij het opstaan was wel duidelijk dat we iets gedaan hadden gisteren, beetje spierpijn, beetje stijfjes in de benen. Maar op zich viel het eigenlijk mee.

Nadat we een paar bakken koffie naar binnen hebben gewerkt was het tijd om maar eens uitgebreid te gaan douchen, daar hadden we gisteren eerlijk gezegd de fut niet meer voor.

Ook het schrijven van de blog was er gisteren niet van gekomen en moest dus vanochtend ingehaald worden.

Inmiddels was het al ruim middag geworden en zijn we richting supermarkt gereden voor de laatste ronde boodschappen hier in Italie. Vanavond gaan A. namelijk zelf spaghetti maken….

De rest van de middag hebben we nog een beetje in de zon gezeten en verder niet veel noemenswaardigs meer gedaan.

Hierboven zie je onze spaghetti in de maak!

‘s Avonds hebben we alvast het e.e.a. aan spullen ingepakt en nog eenmaal van de zonsondergang genoten.

We willen morgenvroeg tegen negen uur vertrekken naar Zwitserland. Eens zien wat ons daar weer te wachten staat….

Voettocht door Cinque Terre

Om half acht ging vanochtend de wekker. We wilden op tijd opstaan aangezien vandaag een wandeling langs de dorpjes van Cinque Terre op het programma staat.

Cinque Terre is de naam voor 5 dorpjes die boven op de rotsen aan de kust, net boven La Spezia, zijn gebouwd. In de loop der eeuwen heeft men hier op de rotsen ook terrassen aangelegd die veelal gebruikt worden voor het groeien van druiven.

De 5 dorpjes waar het om gaat zijn:

  • Riomaggiore
  • Manarola
  • Corniglia
  • Vernazza
  • Monterosso al Mare

We zijn eerst met de auto naar Riomaggiore gereden, een dik uur rijden van waaraf wij zitten. De bedoeling was om vanaf daar de trein te nemen naar het laatste dorpje, Monterosso.
We hebben bij de toeristen informatie gevraagd of dit haalbaar is.
Daar werd ons al wel verteld dat de “blauwe route”, een 12 km lange tocht langs de kust, dicht was.  Deze blauwe route is relatief eenvoudig aangezien er weinig hoogteverschil is op de route.

De enige optie die we hadden was het volgen van de rode route. Deze gaat iets verder landinwaarts en via de bergen. Aangezien er behoorlijk lange tijden worden aangegeven voor die routes hebben we al gelijk besloten om niet naar het laatste dorpje te gaan met de trein.  We zijn daarom naar Vernazza gereisd.

Nadat we met de trein daar waren aangekomen hebben we even gevraagd hoe we op de betreffende rode wandelroute terecht kwamen. Zodra dat duidelijk was hebben we eerst een soort ontbijt gehad bij een terrasje in het stadje. Ei met bacon en een stukje brood.
Voordat we echt gingen wandelen hebben we uiteraard eerst het dorp zelf even verder bekeken. We komen hier immers niet meer terug.

Het was al wel snel duidelijk dat het een zware wandeling zou worden. Om bij een volgend dorpje te komen via de rode routes, is het echt bergop en bergaf.
Om bij het eerst volgende dorpje Corniglia te komen hadden wel al zo’n 2,5 uur nodig.

De wandelpaden zijn ook niet mooi vlak, het zijn vaak uitgesleten paden ergens over de randen van de berg. Makkelijk lopen is het dus meestal niet.

In Corniglia, en gemotiveerd door bordjes over een half uur lopen naar het volgende dorpje, hebben we weer nieuwe moed gevonden.

Helaas bleek dit weer veel te positief aangezien dat de blauwe route betrof.

De tocht naar Manarola bleek nog zwaarder. Een stukje steiler nog en af en toe echt klauteren met handen en voeten.
Het lijkt altijd maar zo’n klein stukje als je over het water het volgende dorp al ziet liggen.

Een paar uur later toen we het steilste stuk gehad hadden en we begonnen af te dalen richting dorp begonnen bij beiden de pijntjes op te spelen. Het was nu wel duidelijk dat we het laatste stuk met de trein terug zouden gaan naar Riomaggiore.

Onderweg hadden we wel fantastische uitzichten over zee terwijl  we over de terrassen tussen de wijngaarden doorliepen. Dit was een relatief goed begaanbaar en vlak stuk.

Op het moment dat we echt dichtbij Manarola kwamen moesten we flink afdalen. Eigenlijk was het 1 lange trap naar beneden, honderden treden….

Aan het einde van de middag waren in Manarola en hadden we beide geen puf meer. We hebben inderdaad een treinkaartje gekocht en teruggegaan naar Riomaggiore.

Tegen de tijd dat we daar waren ging de zon al bijna onder, wat overigens het dorpje erg mooi verlichtte.
We zijn direct doorgelopen naar de parkeergarage om de auto op te halen en koers te zetten naar ons huisje. Het werd inmiddels donker…
Zo rond acht uur waren we “thuis” en waren we blij dat we konden zitten. Nog even gauw een pizza in de oven en daarna weinig meer….

W.s. is dit wel het laatste uitje hier in Italie. Morgen blijven we bij de hut en dan zaterdag naar Zwitserland.

Fortezza Sarzanello

Het idee was om vandaag iets kleins te gaan doen. Dit aangezien we morgen Cinque Terre lopend willen gaan bekijken.

Daarom hebben we besloten om vandaag het stadje Sarzana, hier zo’n 20 minuten rijden vandaan, te gaan bekijken.
Als eerste zijn we rechtstreeks naar Fortezza Sarzanello gegaan omdat deze maar tot 13:00 geopend is.
Het is een behoorlijk groot middeleeuws kasteel dat zoveel mogelijk in de originele staat wordt gelaten.

Het was er erg rustig en bij tijd en wijlen hadden we het idee dat we helemaal alleen waren in het kasteel. We hadden een audiotour mee zodat we ook wat uitleg bij de diverse plekken konden krijgen. De audiotour is een klein kastje waar je op kunt aangeven waar je je bevindt en die je vervolgens aan je oor kunt houden om te luisteren naar een verhaal bij de gekozen plek.

Naast de mooie uitzichten over de omgeving zijn natuurlijk ook de torens, vertrekken, en de niet van buiten zichtbare verborgen delen erg leuk om te bekijken. Denk hierbij b.v. aan de tussen de muren verborgen tunnels, gangenstelsels en gevangeniscellen.

Kort voor 13:00 uur (sluitingstijd) kwamen we weer uit de ondergrondse vertrekken naar boven. De kaartjes verkoper stond ons al op te wachten en was klaar om de boel achter op slot te doen.

Daarna zijn we naar het centrum van Sarzana gereden.
Hier hebben we eerst even een tijdje rond gekeken en zijn toen wat gaan eten. Een Foccacia broodje en iets te drinken…heerlijk op een terrasje, met een lekker zonnetje erbij.

Daarna zagen we dat de eerder gesloten kathedraal nu wel open was en dus hebben we nog even binnen gekeken. Op zich aardig maar het verbleekte een beetje bij wat we gisteren in Pisa hebben gezien. Begrijpelijk…

Al rondlopend kwamen we langs het tweede kasteel dat zich hier bevindt. Ook deze was maar tot 13:00 geopend en nu dus gesloten. Toch was het zo van buiten af ook goed te bekijken.

Opvallend was de goede staat van de gebouwen in deze stad en natuurlijk de bekende smalle Italiaanse straatjes.

Daar waar we eerder al dachten op het centrale plein te zijn, bleek nu dat dit niet het geval was. We kwamen nu op een groter plein.
Hier hebben we even gezeten en een milkshake en een soft ijsje gegeten.

Nadat we dit ook hadden gezien kwamen we langzamerhand tot de conclusie dat we hier alles wel zo ongeveer hadden gezien. We wilden nog even naar het strand lopen dat ook als mooi aangemerkt stond. Dit vonden we al enigszins vreemd aangezien we niet het idee hadden heel dicht bij de kust te zitten.
Het bleek dan ook dat er naast Sarzana ook een stuk verderop nog een Sarzana di Marinello bestaat….
Na die zware teleurstelling zijn we maar naar de auto gelopen en zijn we terug gereden richting huis. Onderweg nog even bij de Conad supermarkt een paar boodschappen gedaan.

Vanavond rustig aan en alvast wat voorbereiden voor morgen.

De scheve toren van Pisa

Toen we aan het zoeken waren naar plekken om deze vakantie naar toe te gaan kwamen we er bij toeval achter dat de toren van Pisa ook redelijk dichtbij was. Je kent de bekende plaatjes natuurlijk wel, maar het is toch leuker om het een keer in het echt te hebben gezien.

Aan het eind van de ochtend zijn we daarom richting Pisa gereden. Het is maar zo’n 60 kilometer maar toch wel anderhalf uur rijden. Schiet allemaal niet zo heel erg op hier… Maar zo rond 12:30 waren we toch op de plaats van bestemming en hadden we de auto geparkeerd.

Wat gelijk opviel waren de vele souvenir standjes en de verkopers van prularia op straat. Nu is het in deze tijd niet echt extreem druk, maar alles straalt wel uit dat het hier in de zomermaanden topdrukte is.

Nadat we het souvenir marktje veilig waren doorgekomen, kom je op het terrein waar de grote monumenten staan; de baptisterie,  camposanto, kathedraal en de toren zelf.
Voordat we hier wat meer aandacht aan hadden besteed wisten we eigenlijk nauwelijks dat er meer was dan alleen de toren van Pisa….

Ondertussen kwamen we erachter dat we de 360 graden camera thuis hadden laten staan…..stom…stom. Ook hier hadden we weer wat mooie opnames kunnen maken.

Al met al is het best wel een prijzige aangelegenheid. Voor het betreden van de genoemde monumenten en het beklimmen van de toren waren voor 2 personen exact 50 euro kwijt.
Tja, als je er eenmaal bent wil je ook niet onverrichte zake weer huiswaarts gaan…

Als eerste hebben we de baptisterie bekeken. Die zie je hierboven.
Daarna zijn we naar de toren gegaan omdat er toelating op basis van tijdstip werd gehanteerd. Er was daarnaast ook strenge anti-terrorisme controle. Zo was er een uitgebreide militaire aanwezigheid. Ook moesten tassen vooraf in lockers worden opgeborgen en mochten alleen zaken als een telefoon en een fototoestel mee de toren op.

Naast dat het een flink aantal treden omhoog was, was het lopen op de toren best wel vreemd doordat de toren zo scheef staat.
Vanaf de toren hebben we diverse foto’s kunnen nemen.

De laatste foto laat een paar van de klokken zien die boven in de toren hangen. Volgen inscriptie dateren ze uit 1890.

Nadat we weer beneden waren hebben we de camposito bekeken. De vloer van dit bouwwerk bestond vrijwel geheel uit graftombes. De oudsten uit de 15e eeuw en de jongste die we hebben gezien uit 2009.

Als laatste zijn we de kathedraal binnen geweest. De binnenkant is echt indrukwekkend en zeer goed onderhouden. Gezien de toegangsprijzen en de bezoekersaantallen kan dat overigens volgens ons ook wel…

Nadat we uit de kathedraal kwamen was het al wel duidelijk dat het weer slechter zou worden (zoals al verwacht in het tweede deel van de middag).
Onderstaande foto van de toren toont wat we bedoelen;

We zijn toen maar eens wat gaan eten bij een restaurantje naast de toren en hebben daar spaghetti gegeten. Hoe Italiaans kun je het maken!
Voordat we het eten op hadden begon het inderdaad behoorlijk te plenzen. We zijn maar blijven zitten totdat de regen zo ongeveer voorbij was.
Daarna nog dik anderhalf uur in de spits naar huis.

Portovenere

Alhoewel de weersverwachting voor vandaag niet echt gunstig is willen we toch graag weer op pad vandaag. Een van de plaatsen die we op het oog hadden en toch nog relatief dichtbij is, is Portovenere.

Nadat we na het ontbijt het weer een beetje hebben aangezien en het nog steeds droog was, hebben we besloten om die kant toch maar op te gaan. Iets meer dan een uurtje rijden…

Portovenere ligt op een soort van schiereiland aan de “Baai van de dichters” en de kleurrijke huizen aan de baai zijn erg bekend. Het staat zelfs op de UNESCO wereld erfgoed lijst.

We zijn helemaal doorgereden tot in het stadje en hebben daar de auto kunnen parkeren. Omdat het een schiereiland is kun je op een bepaald moment simpelweg niet verder en wordt je via een andere weg weer terug geleidt.

Vanaf de plek waar we de auto konden parkeren waren we vrijwel direct al bij de gekleurde huizen aan de baai.

Hierna zijn we verder gelopen richting de rotspunt aan het einde van het schiereiland. Hierop staan nog een kerk en de restanten van een fort en verdedigingslinie tegen aanvallen van zee.

We zijn daarna verder gelopen door de smalle straatjes van de stad waar ook allerlei gekleurde panden te vinden zijn.

Inmiddels waren we al anderhalf uur verder en we wilden hier ook nog  wat gaan eten. Daarom zijn we eerst terug gegaan naar de auto om een nieuw kaartje bij de parkeermeter te halen.
Daarna weer op weg naar de pizzeria die we al hadden gezien. Het was er best wel druk en we moesten zelfs een paar minuten wachten voordat we konden zitten.

Het waren lekkere pizza’s maar met een wel erg krokante bodem en bij het snijden was het dan ook zaak om goed op te letten, zodat de pizza niet bij de buren op tafel belandde.

Inmiddels was het zo te zien wel gedaan met het droge weer en ging het langzaam over, van een paar druppels, in echte regen. Allerlei mannen met een donkere kleur en een duistere afkomst verschenen op straat om je een paraplu te verkopen. Gelukkig zijn Nederlanders wel wat regen gewend en dus hebben we er dan ook geen gekocht.

We wilden eigenlijk nog wel wat meer bekijken maar het weer liet het niet echt meer toe. We zijn dus maar naar de auto gegaan en via een supermarkt stop, naar huis toegereden.

Morgen is er nog en kleine kans op wat regen maar daarna blijft het droog en zonnig.

De leuke gekleurde huizen van vandaag maken ons al erg nieuwsgierig naar Cinque Terre!

 

Thuis voor de buis

Het is zondag vandaag en na de reisdag van gisteren zijn we niet veel meer van plan dan de Formule 1 Grand Prix te gaan kijken.

Dus gedurende de ochtend zijn we niet erg veel verder gekomen dan koffiedrinken en ontbijten met een eitje erbij.

Hierbij alvast een foto van ons uitzicht dat we vanaf onze positie op de berg hebben:

Koffie zetten doen we hier overigens nog op de oud-hollandse manier, d.w.z. water koken in een echte fluitketel!
Het duurt even maar dan gaat het luchtalarm ook af! Vergeten dat je water op hebt staan is er niet bij.

Daarna hebben we er voor gezorgd dat we Formule 1 konden kijken via de laptop en waren we er op tijd klaar voor.
Helaas viel tijdens de voorbeschouwing de internet verbinding weg en konden we niet meer kijken.
Aangebeld bij de huisbaas om te vragen of zij wisten wat er aan de hand was, maar er kwam geen reactie.

Toen middels een whatsapp bericht maar eens gevraagd. We kregen inderdaad reactie met als antwoord dat de hele omgeving zonde stroom zat.
En inderdaad, na controle, bleek er niets te werken.

De interessante start van de race hebben we dus moeten missen. Via de telefoon hebben in ieder geval nog kunnen volgen wat er zoal gaande was.

Na ongeveer een uur hadden we weer stroom en konden we alsnog het laatste deel van de race bekijken. Helaas was het spektakel toen al voorbij.

Aan het einde van de middag hebben we nog even op de strandstoelen die op ons terrasje staan gelegen, om van de zon te genieten.

Zoals al gezegd hebben we hier mooie zonsondergangen recht voor de deur. Daarom maar een paar plaatjes daarvan;

Morgen is er volgens de voorspelling een flinke kans op regen. Maar even afwachten wat er precies van terecht komt.
Daarna mooi weer voor de rest van de week.

Bella Italia

Het is weer zaterdag en dus is het reisdag.
Vandaag moeten we in Italie zien te komen, dus ging vanochtend om half acht de wekker. Na enigzins wakker te zijn geworden zijn we begonnen met alles in te pakken en het huisje waar nodig op te ruimen.
Nadat dit allemaal gelukt was, was het tijd voor de koffie.
Vervolgens alles in de auto geladen en voor negen uur waren we klaar om te vertrekken. Het wachten was echter nog op de huisbazin en het terugkrijgen van de borg.
Aangezien er om half tien nog niemand was geweest zijn we maar eens gaan kijken. Dat hielp, en even later hadden we ook de borg netjes teruggekregen. Na een kort afscheid zijn we ergens kort voor tienen daadwerkelijk vertrokken.

Via de route langs de middelandse zee zijn we vervolgens vanuit Frankrijk naar Italie gereden. We hebben hierbij wel gekozen voor de tolweg. Vooral in Italie was er geen andere keuze omdat het anders meer dan 10 uur zou duren om er te komen. Prijzig ws het overigens wel, 31 euro voor het deel in Italie.

Aangezien we voldoende tijd hadden zijn we tweemaal gestopt om wat te eten en/of te drinken. Al met al waren rond kwart over drie bij het nieuwe onderkomen. Het viel ons al vrij snel op dat we hier w.s. te maken hebben met een homo stel als huisbazen.
Voor alle duidelijkheid, dat vinden we geen probleem.

Toen we echter ons huisje zagen was er echter geen twijfel meer mogelijk. We leven de komende week in casa Rosa…. maar dan wel met een fantastisch uitzicht over het dal en hele mooie zonsondergang.

Morgen is formule 1 dag en zijn we dus hoofdzakelijk thuis. W.s. zullen we dan ook een beetje de planning voor de rest van de week gaan maken.

Voor nu rest alleen een aantal foto’s van casa Rosa….